móður, andlaus og hann séra Bárður

Hann fylgdist með henni þar sem hún sat fyrir utan kaffihúsið. „Í kvöld verður það að gerast, það má ekki bíða. Hún er sú rétta, hún er draumastúlkan mín, litla dúkkan mín...“. Hann ímyndaði sér sig vera að strjúka um eldrautt hár hennar, reyndi að halda sér rólegum en fann hvernig þreyngdist um buxurnar hans. „Ég get ekki dokað við lengur, ég þarf að fara heim og undirbúa mig“. Hann lét kíkinn í farþegasætið og ræsti bílinn. Leit til hennar snöggvast áður en hann keyrði spenntur af stað heim til að undirbúa sig. „Kjallarinn er næstum alveg tilbúinn. Í kvöld verður hún mín og hún mun elska mig, eins og ég hef alltaf elskað hana...